Immuunsysteem

Waarom het misschien wel goed gaat met onze mentale gezondheid

Kijk, ik had mijn depressie van jaren geleden ergens wel aan zien komen. De zoektocht naar de genetische componenten van mentale problemen is nog volop in gang, maar ik denk dat als je het DNA van mijn familie begint te ontleden je al snel ziet dat elk gen begint met de letters DSM-V.

Maar dat genen niet allesbepalend zijn, wordt maar weer eens benadrukt door de situatie waarin we ons bevinden. Terwijl er genetisch weinig verandert (dat gebeurt namelijk op een heel ander tijdframe), nemen mentale stoornissen in alle leeftijdsgroepen toe. We zijn met z'n allen depressiever en angstiger, we zoeken meer hulp en we zitten meer thuis.

En dat, dat zijn goeie tekenen.

Ons mentale immuunsysteem doet precies wat het moet doen. Het maakt ons alert op situaties die onze gezondheid en ons welzijn bedreigen. Het geeft ons steeds meer klachten, steeds meer signalen dat gedragsverandering nodig is.

Een brein dat altijd aan staat houdt geen tijd over om dingen te verwerken. Een lichaam dat altijd aan staat, overleeft in het moment, maar offert daar steeds meer voor op.

Er is een theorie dat mensen met mentale stoornissen de kanarie in de koolmijn zijn. De vogel die stopt met zingen voordat de werkers doodneervallen. Het waarschuwingssignaal om op tijd te stoppen als omstandigheden onleefbaar worden.

Dat was misschien zo toen alleen wij met de verstoorde genen omvielen. We zijn nu aanbeland bij het punt dat ook de mijnwerkers neervallen in de gangen. Hoeveel langer zijn we bereid om in de mijn te blijven?