Wat maakt ons ziek?
In de voorgaande blogs beschrijf ik hoe ons mentale immuunsysteem ons waarschuwt dat verandering nodig is, en waarom mentale problemen als zwakte zien ons daarbij niet gaat helpen. Maar wat helpt ons wel?
Een goede oplossing begint bij een heldere beschrijving van het probleem. 'Hoe worden we beter' begint bij 'wat maakt ons ziek?'
Is het de eindeloze stroom aan veranderingen? Dat alles steeds sneller, meer en beter moet? Dat de nieuwste uitvindingen ervoor zorgen dat ons leven er om de 15 jaar weer helemaal anders uitziet? Dat we wakker worden met technologie en ermee in slaap vallen?
Misschien is het tijd om de stekker eruit te trekken.
Ik moet eerlijk zeggen: het idee trekt mij soms wel. De diepe rust van onbereikbaarheid, slechts een kleine wereld om je heen om je op te richten. Natuurlijk, een goed doel voor wie het minder goed hebben, maar de dagelijkse energie blijft over voor wie en wat er in het hier en nu toe doet. Besluiten: dit is voldoende, meer dan dit is niet nodig.
En de huidige tijd doet daar nog een schepje bovenop: willen we echt een wereld waarin creativiteit wordt vervangen door AI, waar onze hele aarde wordt opgeofferd voor de nieuwste snufjes terwijl de armste mensen nog steeds sterven van de honger? Een wereld waarin geld macht is en het altijd lijkt alsof er nooit genoeg is?
Maar de stekker eruit is je kop in het zand. En mensen met hun kop in het zand hebben vaak niet een geweldige impact op de wereld.
“The only thing necessary for evil to triumph, is for good men to do nothing.”
We willen een mooiere wereld. Meer gezamenlijk welzijn. En dat begint denk ik op een heel andere plek. Ergens waar we vaak vergeten te kijken, omdat wat ons ziek maakt vaak onzichtbaar is. Het begint allemaal bij wat voor ons zo normaal is dat we het niet meer zien als iets om over na te denken: onze cultuur.
De aannames die schuilen achter wat we vinden, kiezen, verwachten en doen. Ideeën die we niet onderzoeken omdat we niet herkennen dat ze optioneel zijn. Ideeën die zo diep in ons wereld- en mensbeeld verankerd zijn dat we bang zijn dat alles in elkaar stort als we ze los zouden laten. Maar wat als dat niet zo is?
Elk van deze ideeën heeft ons ooit geholpen, en ik pleit er niet voor om onze hele cultuur in de prullenbak te gooien. Ik vraag je alleen om er een kritische blik op te werpen. Is dit nog steeds wat we willen geloven? Is dit helpend? En wie wordt er het meest door geholpen?
Wat voor gevoel geven deze overtuigingen je? En hoe vaak leef je ernaar?
> Hoe productief je bent bepaalt hoe waardevol je bent voor de samenleving; wie (hard) werkt voegt waarde toe
> Emoties zijn zwak/irrationeel; negatieve emoties staan in de weg van een goed leven
> De waarde van het leven ligt in wat je bereikt, wat je hebt en of je alles uit jezelf hebt gehaald
> Je bent verantwoordelijk voor je eigen uitkomsten, wie het niet redt doet niet hard genoeg zijn best
Elke cultuur ooit had ideeën die raar en zelfs schadelijk bleken - waarom zou de onze anders zijn?
